كُلًّا نُمِدُّ هؤُلاءِ وَ هَؤُلاءِ مِنْ عَطاءِ رَبِّكَ وَ ما كانَ عَطاءُ رَبِّكَ مَحْظُوراً « 1 » ما بهر دسته از دنياطلبان و آخرت‌طلبان از لطف خود مدد مىرسانيم كه لطف و بخشش پروردگارت ( از هيچ كس چه مومن و چه كافر ) ممنوع نيست ( و كسى از ان محروم نخواهد بود ) بنابراين خداوند به همه كمك مىكند و هر كس كه از آن در خط عوامل طبيعى استفاده كند مستفيد و هر كس كه استفاده نكند محروم مىماند . و لذا گفته‌اند كه رحمت رحمانيه شامل حال مومن و كافر است هر چند كه رحمت رحيميه مخصوص مومنان است و خداوند جهان هم رحمن است و هم رحيم . و بحث ما مربوط به رحمت رحمانيه است . بهرحال علت ترقى كفار در علم و صنعت معلول زحمت و تلاش انان است چنانچه علت ترقى روحانى و تقرب به حق جل و علا نيز عبادت و بندگى است و كاميابى در دنيا و اخرت نتيجه سعى و كوشش و كار است واقعا كه ايه مباركه سابق ( كلا نمد هؤلاء و هؤلاء ) چقدر شيرين و عميق و داراى واقعيت است ، بنابراين ما نبايد به مجرد دين حق داشتن خود مغرور شويم عامل اصلى ترقى را كه همان سعى و تلاش باشد فراموش كنيم .

--> ( 1 ) دو آيه قبل از آيه فوق درخور توجه و دقت است : مَنْ كانَ يُرِيدُ الْعاجِلَةَ عَجَّلْنا لَهُ فِيها ما نَشاءُ لِمَنْ نُرِيدُ ثُمَّ جَعَلْنا لَهُ جَهَنَّمَ يَصْلاها مَذْمُوماً مَدْحُوراً . وَ مَنْ أَرادَ الْآخِرَةَ وَ سَعى لَها سَعْيَها وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ كانَ سَعْيُهُمْ مَشْكُوراً . كُلًّا نُمِدُّ . . .